ای آنانی که در هم همه باد صداقت را مدفون کردید
به من بگوید عمیق ترین چاه کجاست ؟ می خواهم بلندترین فریادم را بزنم و
باد ها بوزدی باز بوزید مرا در خود گم کنید .در دلم احساس را بکشید
بگذارید دمی بیاسایم. این خسته را طاقت تاوان نیست ...
مرا همین شب و کابوسهایش کافی است تا به امید صبح نفس بکشم .(چه امید عبثی )
قصه تمام حکایت باقی است ...
|
+| نوشته شده توسط
رها در جمعه 8 شهریور1387
|
لوگو وبلاگهای بروز شده